گاهی چقدر از هر طرف آرزوت میزنی... چقدر کوچیکش میکنی تا شاید کمی دست یافتنی تر بشه...تاشاید شادی بدست آوردنش نا شادی کسی و در پی نداشته باشی....با همه ی اینا هیچکی برای تو و شادی کوچیکت حتی تره هم خرد نمی کنه.....
پ.ن : تا کی باید آرزوهام و کوچیک کنم ؟ اصلا کی اجازه دارم آرزو کنم ؟
دلم کارگاه گجد میخواد ...یه کوچولو هم Juddy abbot ...
پ.ن : ناراحنم و غمگول
هرگز گمان مبر ز خیال تو غافلم
گر مانده ام خموش خدا داند و دلم...
دلم میخواد دستم رو روی یکی از این کلیدهای کی برد بذارم و تا ابد...
بی خیال هرچی که...
میاد
و میره
و هست
و نیست
فشار بدم...
بی فکر اینکه تا کجای این جهان بیکران میره و از کجای این صفحات لعنتی بیرون میزنه....
بی فکر اینکه زیر فشار انگشت های بی رمق و تنها مونده ام کدوم حرف حرف نداری! جیغ میکشه و هلپ لازمه....
............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................. ..........................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................
هیچ چیزی وجود نداره مگه اینکه خلافش ثابت شه!!!
پ.ن :کاش ذهنم یه جیغ بلند می کشید و من و خودش و با هم خلاص میکرد....
حرفی به من بزن....
آیا کسی که مهربانی یک جسم زنده را به تو می بخشد جز درک حس زنده بودن از تو چه می خواهد؟؟؟
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
...
پ ن : سر از کار آدم ها در نمیارم....حتی خودم!!!
فکر می کردم فقط باید مراقب حرف ها و کارهام باشم اما انگار فکرهام بیش از همه نیازمند مراقبت هستند...یکی هست که فکر هام رو می شنوه !!!
من از جهان بی تفاوتی
فکر ها و حرف ها و صداها
می ایم
و این جهان
به لانه ی ماران مانند است
و ا ین جهان
پر از صدای حرکت پاهای مردمیست
که همچنان که تو را می بوسند در ذهن خود طناب دار تو را می بافند...
این روز ها بیش از همیشه صداها برام مفهوم پیدا کردن....
جاهای شلوغ گوش هام رو بد جوری به کار وا میدارن....صداهایی که به هم می پیچن...
صداهای :
خوب...بد...اروم...بلند...خسته...تنها...نا ارام ...
جاهای خلوت هم دست کمی از جاهای شلوغ ندارن....صداهای کوچک پچ پچ کردن... صدای نوشتن...پاک کردن...و هزاران هزار صدای کوچک به ظاهر آرام....
.
.
.
فکر می کنم مغزم دچار بیماری تحلیل صداها شده...
صدا ها....
نواها....
و آواها....
آرامش نیازمندم....
...
بعد از تو ما که قاتل یکدیگر بودیم
برای عشق قضاوت کردیم
و همچنان که قلب هامان در جیب هایمان نگران بودند
برای سهم عشق قضاوت کردیم...
چقدر باید پرداخت؟
ما هرچه را که باید از دست داده باشیم از دست داده ایم....
چقدر باید پرداخت؟؟؟
گاه می اندیشم
تو به لبخندی ...
می توانی من را زندگانی بخشی
یا
بگیری از من آنچه را می بخشی...
دلخوش گرمای کسی نیستم
آمده ام تا تو بسوزانیم...
چه انتظار تلخ و شیرینی !
تلخی فراق
و
شیرینی وصال
...
